Σήμερα Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού θέλω να σας πω για την πρώτη λέσχη ανάγνωσης για τυφλούς αλλά και για ανθρώπους με προβλήματα όρασης που δημιουργήθηκε στην πόλη. Άνθρωποι διάφορων ηλικιών με πιστό «σύντροφο», το λευκό μπαστούνι τους, "διασχίσουν το ποτάμι του χρόνου" με τη φωνή του διαβάζοντας διηγήματα για τους ανθρώπους που στερούνται την όρασή τους.
Η ανάγνωση θυμίζει θεατρική παράσταση, μπορεί να μη διευκολύνουν οι εικόνες αλλά και ο ομιλητής να μην υπάρχει οπτικά για τους περισσότερους από το κοινό αφού οι εικόνες αντικαθιστούνται από τις λέξεις. Με την εκφραστική φωνή του χρωματίζει το κείμενο αποδίδοντας τους διάλογους χωρίς οι παριστάμενοι να νιώθουν άσχημα που δεν γυρίζουν την σελίδα του βιβλίου.
Η λογοτεχνία θέλει να εξάψει την φαντασία βλέποντων και μη …η όραση είναι άχρηστη σε αυτή την περίπτωση γιατί το ταξίδι γίνεται με το μυαλό. Όσοι δεν έχουν την όραση τους αλλά και όσοι ευνοούνται από τη φύση, μοιράζονται αυτήν την εμπειρία με τον ηθοποιό να είναι ο οδηγός της βάρκας και την αισθαντική του χροιά να «ερεθίζει» μνήμες .
Η σύλληψη της εικόνας είναι προσωπική υπόθεση, δεν γεννάμε την εικόνα όλοι με τον ίδιο τρόπο αλλά ανεξαρτήτως αν βλέπουμε, αν δεχόμαστε κάποια οπτικά ερεθίσματα ή έχουμε χάσει την όρασή μας από παιδιά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη φαντασία.
Ακόμα και αν κάποιος δεν έχει δει ποτέ του μια ηλιαχτίδα, σύμφωνα με τους επιστήμονες, έχει την συγκρότηση της λίγο διαφορετικά γιατί η εικόνα ολοκληρώνεται χάρη στις άλλες αισθήσεις. Οι άνθρωποι με πρόβλημα στην όραση προτιμούν το διάβασμα, να έχουμε την ζεστασιά του συνανθρώπου εν συγκρίσει με τις κασέτες και τα cd.
Πρέπει όλοι να σκεφτούμε ότι αν εμείς οι βλέποντες νιώθουμε μια φορά μοναξιά, τότε οι άνθρωποι με προβλήματα νιώθουν πενταπλάσια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου